Μεγαλώνοντας την δεκαετία 90s στα Τρίκαλα - Walkman, αλάνες και τα καλοκαίρια της απόλυτης ξεγνοιασιάς

 Ανέμελες στιγμές, ατελείωτο παιχνίδι, παιδικά γέλια, δροσερές βουτιές και η γεύση του αγαπημένου μας παγωτού. Λίγες μόνο εικόνες αρκούν για να φέρουν στο μυαλό μας την πιο μαγική εποχή του χρόνου, το καλοκαίρι. 

Όσοι είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε τη δεκαετία του 1990, γνωρίζουμε καλά ότι η καθημερινότητα τότε διέφερε ριζικά από τη σημερινή. Με απόλυτη ειλικρίνεια, τα καλοκαίρια εκείνης της εποχής φαντάζουν στα μάτια μας πολύ πιο όμορφα. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι μεγαλώσαμε με εμβληματικά τραγούδια που σημάδεψαν τις αναμνήσεις μας, αλλά κυρίως στο πώς αντιλαμβανόμασταν τότε την έννοια της προσωπικής ελευθερίας.

Η απόλυτη ελευθερία της αλάνας και του δρόμου

Το βασικό χαρακτηριστικό των 90s ήταν ότι οι γονείς μας δεν μας είχαν συνεχώς κάτω από ένα καθεστώς υπερπροστασίας. Αυτό δεν σήμαινε σε καμία περίπτωση παραμέληση, αλλά ήταν το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής. Το παιχνίδι μας ήταν ελεύθερο, χωρίς την αδιάκοπη επίβλεψη των ενηλίκων. Τρέχαμε στις γειτονιές, λερωνόμασταν στις αλάνες, σκαρφαλώναμε στα δέντρα και εξερευνούσαμε τον κόσμο με όλες μας τις αισθήσεις.

Φεύγαμε από το σπίτι νωρίς το μεσημέρι και η επιστροφή γινόταν αυστηρά με το που άναβαν τα φώτα του δρόμου. Κανένας γονιός δεν πανικοβαλλόταν, καθώς ήταν δεδομένο ότι βρισκόμασταν σε κάποιο γειτονικό σπίτι ή σε κάποια πλατεία με παχύ ίσκιο. Σπάνια επιλέγαμε να μείνουμε μέσα, αφού το τηλεοπτικό πρόγραμμα δεν προσέφερε ιδιαίτερες συγκινήσεις. Αντίθετα, οι πλατείες έσφυζαν από ζωή με ομαδικά παιχνίδια όπως το κρυφτό, τα μήλα και η αμπάριζα, ενώ τα ποδήλατά μας έπαιρναν κυριολεκτικά φωτιά.

Η καθημερινότητα των 90s: Walkman, περιοδικά - κόμικς 

Οι αναμνήσεις εκείνης της δεκαετίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με μικρές, καθημερινές συνήθειες:

• Μόδα και Στυλ: Τα κορίτσια μάζευαν τα μαλλιά τους με τα χαρακτηριστικά μεγάλα υφασμάτινα κοκαλάκια (scrunchies), τα οποία μάλιστα κάνουν δυναμικό comeback στις μέρες μας.

• Μουσική & Μέσα: Ακούγαμε τους αγαπημένους μας σταθμούς και τις χειροποίητες κασέτες στο Walkman.

Τότε δεν υπήρχε το άγχος των κινητών τηλεφώνων. Όταν οι φίλοι μας ήθελαν να μας βρουν, τηλεφωνούσαν στο σταθερό του σπιτιού ή απλώς έρχονταν κάτω από το μπαλκόνι και φώναζαν το όνομά μας. Οι καλοκαιρινές απολαύσεις περιλάμβαναν γεύματα με γύρο χοιρινό αρκετά προσιτές οι τιμές, παγωτά, και ολονύχτιες συζητήσεις με την παρέες.

Όσοι δε είχαν την τύχη να περάσουν τους μήνες του καλοκαιριού στο χωριό, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά, βίωσαν την επιτομή της ξεγνοιασιάς. Στο τέλος της σεζόν, ο καθιερωμένος διαγωνισμός για το ποιος έκανε τα περισσότερα μπάνια και ποιος κατανάλωσε τα περισσότερα παγωτά σφράγιζε με τον καλύτερο τρόπο τις διακοπές.

Η απουσία του διαδικτύου ως ευλογία

Το πιο σημαντικό στοιχείο, ωστόσο, ήταν η παντελής απουσία του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δεν υπήρχαν οθόνες για να μας αποσπούν την προσοχή, ούτε ψηφιακά αποτυπώματα για να «καταγράψουν» τις σκανδαλιές μας. Ήμασταν ζωηροί, αυθόρμητοι και ελεύθεροι να κάνουμε λάθη, χωρίς τον φόβο ότι κάποιο βίντεο ή φωτογραφία θα μας έφερνε σε δύσκολη θέση στο μέλλον.

Μπορεί σήμερα η τεχνολογία να μας προσφέρει περισσότερη γνώση, ασφάλεια και ευκολίες στην καθημερινότητα, όμως η πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου έχει «κλέψει» κάτι από την αθωότητα των παιδιών. Η γενιά των 90s ήταν το ελληνικό καλοκαίρι, στην πιο καθαρή, ανέμελη και αυθεντική του μορφή.