Η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή: Το τέλος των πυραυλικών επιθέσεων στο Ισραήλ και το μέλλον των Χούθι, Χαμάς και Χεζμπολάχ

Με φόντο τις ραγδαίες διπλωματικές διεργασίες και την προοπτική μιας ιστορικής προσέγγισης που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στην περιοχή, το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα είναι η «επόμενη ημέρα» για το Ιράν και το Ισραήλ. Το ζητούμενο δεν είναι πλέον μια προσωρινή εκεχειρία, αλλά μια βιώσιμη, βαθιά ειρήνη που θα διαρκέσει για χρόνια και θα βάλει οριστικό τέλος στον κύκλο του αίματος.

Για να επιτευχθεί, όμως, μια τέτοια μακροχρόνια σταθερότητα, ο δρόμος περνά υποχρεωτικά μέσα από την αποδιοργάνωση των περιφερειακών συμμάχων της Τεχεράνης και την πλήρη διασφάλιση της ασφάλειας των πολιτών του Ισραήλ.

Η αποδόμηση των «αντιπροσώπων» (Proxies): Τι θα γίνει με Χαμάς, Χεζμπολάχ και Χούθι;

Το Ιράν έχει στηρίξει επί δεκαετίες την περιφερειακή του ισχύ στο λεγόμενο «Άξονα της Αντίστασης», χρησιμοποιώντας ένοπλες οργανώσεις ως μοχλό πίεσης. Μια μόνιμη ειρηνευτική αρχιτεκτονική απαιτεί τη ριζική αλλαγή του status quo αυτών των ομάδων:

• Χαμάς (Λωρίδα της Γάζας): Η επόμενη ημέρα προϋποθέτει την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας και τη μετάβαση σε ένα νέο καθεστώς πολιτικής διακυβέρνησης, χωρίς τη δυνατότητα της οργάνωσης να ανασυντάξει τις στρατιωτικές της δομές ή να αποτελέσει ξανά απειλή για τα νότια σύνορα του Ισραήλ.

• Χεζμπολάχ (Λίβανος): Αποτελεί το πιο ισχυρό προπύργιο του Ιράν. Η διασφάλιση της μακροχρόνιας ειρήνης απαιτεί την απομάκρυνση των βαρέων όπλων και των πυραύλων της οργάνωσης μακριά από τα σύνορα με το βόρειο Ισραήλ, ιδανικά με την εφαρμογή διεθνών ψηφισμάτων που θα ενισχύουν τον επίσημο στρατό του Λιβάνου.

• Χούθι (Υεμένη): Οι επιθέσεις στη Θάλασσα και οι εκτοξεύσεις drones μεγάλης εμβέλειας πρέπει να τερματιστούν οριστικά. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν η Τεχεράνη διακόψει πλήρως την οικονομική και στρατιωτική τροφοδοσία τους, αναγκάζοντάς τους να περιοριστούν σε εσωτερικό πολιτικό ρόλο στην Υεμένη.

Ένα Ισραήλ χωρίς την απειλή των ρουκετών

Βασικός πυλώνας για οποιαδήποτε σταθερή συμφωνία που θα αντέξει στο χρόνο είναι το δικαίωμα του Ισραήλ στην ασφάλεια. Η καθημερινότητα των πολιτών του δεν μπορεί να εξαρτάται από τον διαρκή φόβο των σειρήνων και των καταφυγίων.

Η επόμενη ημέρα οφείλει να εγγυηθεί ότι η χώρα δεν θα αποτελεί πλέον στόχο ρουκετών και πυραυλικών επιθέσεων από καμία κατεύθυνση. Αυτό απαιτεί όχι μόνο τη διπλωματική δέσμευση των εμπλεκόμενων κρατών, αλλά και τη δημιουργία αυστηρών διεθνών μηχανισμών ελέγχου που θα αποτρέπουν το λαθρεμπόριο όπλων και την τεχνολογική αναβάθμιση των εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Όχι μια πρόσκαιρη ανακωχή, αλλά ειρήνη για γενιές

Η ιστορία της Μέσης Ανατολής είναι γεμάτη από εύθραυστες συμφωνίες που κατέρρευσαν με την πρώτη αφορμή. Αυτό που χρειάζεται τώρα η περιοχή είναι μια στρατηγική μεταβολή.

Αν το Ιράν επιλέξει την οδό της διπλωματικής ενσωμάτωσης και της οικονομικής ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω του την εργαλειοποίηση των ενόπλων ομάδων, και αν το Ισραήλ θωρακίσει την εθνική του κυριαρχία μέσα από ένα δίκτυο περιφερειακών συμμαχιών, τότε η ειρήνη δεν θα είναι απλώς ένα σύντομο διάλειμμα. Θα είναι μια νέα πραγματικότητα που θα προσφέρει σταθερότητα, ασφάλεια και ευημερία για τις επόμενες γενιές.