Η 14η Ιουνίου αποτελεί την πιο λαμπρή ημερομηνία-ορόσημο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ήταν μια ημέρα σαν σήμερα το 1987, όταν η Εθνική ομάδα μπάσκετ πέτυχε έναν ανέλπιστο, μυθικό θρίαμβο, υποχρεώνοντας μια ολόκληρη χώρα να βγει στους δρόμους σε ένα ατελείωτο παραλήρημα χαράς και υπερηφάνειας. Η παρέα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φασούλα και των άλλων παιδιών κατάφερε να υποτάξει τους ανίκητους Σοβιετικούς και να σκαρφαλώσει στην κορυφή της Ευρώπης.

Σε μια εποχή όπου το ευρωπαϊκό μπάσκετ βρισκόταν υπό την απόλυτη κυριαρχία των πανίσχυρων Σοβιετικών και των Γιουγκοσλάβων, η ελληνική ομάδα πέτυχε αυτό που έμοιαζε αδιανόητο, αλλάζοντας για πάντα το μέλλον του αθλήματος στη χώρα.

Ο ανηφορικός και απρόβλεπτος δρόμος προς την οκτάδα

Για να εκτιμήσει κανείς το μέγεθος αυτού του κατορθώματος, αρκεί να αναλογιστεί ότι η Εθνική προερχόταν από μια σειρά συνεχόμενων αποτυχιών τα προηγούμενα χρόνια. Το 1983 στη Γαλλία είχε περιοριστεί στην 11η θέση, ενώ το 1985 δεν είχε καταφέρει καν να προκριθεί στην τελική φάση της Γερμανίας. Αν και το πλούσιο ταλέντο ήταν δεδομένο, οι ρεαλιστικές προσδοκίες για το τουρνουά, το οποίο φιλοξενούνταν στο ολοκαίνουργιο τότε Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, έφταναν μέχρι την είσοδο στην πρώτη οκτάδα.

Το ξεκίνημα ήταν εντυπωσιακό, με μια εμφατική νίκη επί της Ρουμανίας (109-77), η οποία γέμισε αισιοδοξία τους φιλάθλους. Η «φωτιά» άναψε για τα καλά στη δεύτερη αγωνιστική, όταν η Ελλάδα υπέταξε την τρομερή Γιουγκοσλαβία των Πέτροβιτς, Κούκοτς, Πάσπαλι και Βράνκοβιτς με 84-78.

Ωστόσο, η συνέχεια έφερε την απότομη προσγείωση. Οι διαδοχικές ήττες από την Ισπανία (89-106) και τη Σοβιετική Ένωση (66-69) επανέφεραν το άγχος, όμως η πρόκριση σφραγίστηκε τελικά χάρη στο καθοριστικό 82-69 επί της Γαλλίας.

Η μεγάλη υπέρβαση και το δεύτερο «θαύμα»

Στα προημιτελικά, η Εθνική αντιμετώπισε την Ιταλία με στόχο την υπέρβαση. Με τον Νίκο Γκάλη να δηλώνει αργότερα πως είχε διακρίνει την ήττα στα μάτια των αντιπάλων από την προθέρμανση, η Ελλάδα επικράτησε με 90-78 και μπήκε στην τετράδα, ξεσηκώνοντας το πανελλήνιο.

Στον ημιτελικό, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ξανά τους «Πλάβι». Σε ένα παιχνίδι γεμάτο ένταση και πάθος, το δεύτερο μεγάλο θαύμα έγινε πραγματικότητα. Το τελικό 81-77 έστειλε την Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της στον μεγάλο τελικό.

Τα ιστορικά δευτερόλεπτα του «τίμιου γίγαντα»

Στον μεγάλο τελικό της 14ης Ιουνίου, απέναντι στην Ελλάδα στεκόταν το απόλυτο φαβορί: η σοβιετική «μηχανή» των Βάλτερς, Μαρτσουλιόνις, Τσατσένκο και Βολκόφ. Μέσα σε ένα φλεγόμενο ΣΕΦ, διεξήχθη ένα συγκλονιστικό ντέρμπι. Παρά το γεγονός ότι ο Γιαννάκης και ο Φασούλας αποβλήθηκαν με πέντε φάουλ, η ομάδα άντεξε. Ο Λιβέρης Ανδρίτσος με απίστευτη ψυχραιμία ισοφάρισε σε 89-89, στέλνοντας την αναμέτρηση στην παράταση.

Εκεί, γράφτηκε ο επίλογος του παραμυθιού με πρωταγωνιστή τον Αργύρη Καμπούρη. Με το σκορ ισόπαλο στο 101-101 και μόλις 4 δευτερόλεπτα να απομένουν για τη λήξη, ο αποκληθείς από τον Φίλιππο Συρίγο «τίμιος γίγαντας» κέρδισε φάουλ μετά από επιθετικό ριμπάουντ. Με απόλυτη συγκέντρωση, ο παίκτης του Ολυμπιακού ευστόχησε και στις δύο βολές, διαμορφώνοντας το τελικό 103-101. Η απέλπιδα προσπάθεια του Γιοβάισα στην εκπνοή βρήκε σίδερο και το τελικό σφύριγμα έδωσε το έναυσμα για τους πιο έξαλλους πανηγυρισμούς που γνώρισε ποτέ η χώρα. Η Ελλάδα ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης!