Αν έζησες τα καλοκαίρια στα τέλη των 90s και στις αρχές των 00s, τότε το ξέρεις καλά: η club σκηνή στα ελληνικά νησιά —από τη Μύκονο και την Ίο μέχρι την Κω, τη Ρόδο και την Κέρκυρα— βίωνε μια πρωτόγνωρη μουσική έκρηξη. Ήταν η εποχή που η Trance και η Progressive μουσική κυριαρχούσαν απόλυτα, με τους DJ να δημιουργούν μια σχεδόν θρησκευτική ατμόσφαιρα κάτω από τον ανοιχτό καλοκαιρινό ουρανό, μέχρι να βγει ο ήλιος.

Ας κάνουμε μια βουτιά στο παρελθόν, ξανακούγοντας τα απόλυτα anthems που σημάδεψαν εκείνες τις νύχτες και έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη όσων βρέθηκαν τότε στα decks και τις πίστες των θρυλικών open-air clubs.

Η γέννηση των μεγάλων Anthems (1997 - 1999)

Η αρχή έγινε με κομμάτια-σταθμούς που άλλαξαν τον τρόπο που διασκεδάζαμε. Το "Greece 2000" των Three Drives (1997) δεν είχε απλώς το όνομα της χώρας μας, αλλά έγινε ο απόλυτος ύμνος των dancefloors, μεταφέροντας τη μελωδική αύρα του Αιγαίου σε όλο τον κόσμο. Την ίδια περίοδο, ο νεαρός τότε Armin van Buuren συστήθηκε στο κοινό με το σκοτεινό αλλά καθηλωτικό "Blue Fear" (1997) και το εμβληματικό "Communication", βάζοντας τις βάσεις για την αυτοκρατορία του.

Το 1999 ήταν ίσως η πιο παραγωγική χρονιά της Trance. Κομμάτια όπως το "9 PM (Till I Come)" του ATB, με εκείνο το χαρακτηριστικό κιθαριστικό riff, ακούγονταν σε κάθε beach bar από το πρωί μέχρι το βράδυ. Παράλληλα, το "Carte Blanche" των Veracocha και το "Synaesthesia" από The Thrillseekers πρόσφεραν εκείνες τις επικές, συναισθηματικές εξάρσεις που έκαναν χιλιάδες κόσμου να σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Όταν το μπάσο «κούναγε» την άμμο: Rank 1, Tiësto και Cosmic Gate

Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει νύχτα χωρίς το "Airwave" των Rank 1, ένα κομμάτι με τόσο επιβλητικά synths που κυριολεκτικά «πάγωνε» τον χρόνο στην πίστα πριν το μεγάλο ξέσπασμα. Στο ίδιο high-energy κλίμα, οι Cosmic Gate με το "Exploration of Space" και οι Binary Finary με το remix των Gouryella στο "1999", έφερναν έναν πιο δυνατό, progressive και hard-trance ήχο που δοκίμαζε τις αντοχές των clubbers μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Φυσικά, η αναφορά εκείνης της εποχής είναι ελλιπής χωρίς τον DJ Tiësto. Πριν γίνει ο παγκόσμιος pop-star, ο Tiësto «βομβάρδιζε» τα ηχεία με το "Lethal Industry" (με το θρυλικό σόλο βιολί) και τα projects του ως Kamaya Painters ("Endless Wave", "Far From Over"), παραδίδοντας μαθήματα ατμοσφαιρικής ηλεκτρονικής μουσικής.

Η μελωδία του καλοκαιριού: Chicane, Push και Perpetuous Dreamer

Για τις ώρες που η νύχτα ενώνονταν με το ξημέρωμα, ο ήχος γινόταν πιο ταξιδιάρικος. Το "Saltwater" των Chicane, με τα αιθέρια φωνητικά των Clannad, παραμένει μέχρι σήμερα το απόλυτο soundtrack για το ηλιοβασίλεμα ή την ανατολή σε κάποια παραλία. Στην ίδια κατηγορία, το "The Sound of Goodbye" των Perpetuous Dreamer (Rising Star Remix) και το "Eternity" του Vincent De Moor πρόσθεταν το απαραίτητο φωνητικό βάθος που προκαλούσε ρίγη συγκίνησης.

Από την άλλη, η tribal και industrial αισθητική του "Universal Nation" και του "Strange World" από τον Push (M.I.K.E.) έφερναν την underground κουλτούρα του Βελγίου απευθείας στα μεγάλα club των νησιών, αποδεικνύοντας ότι η Trance είχε πολλές και διαφορετικές πτυχές.

Μια εποχή που δεν θα ξεχαστεί

Τα χρόνια πέρασαν, οι τάσεις άλλαξαν και η EDM πήρε τη θέση της commercial house, όμως η περίοδος 1997-2002 παραμένει η «Χρυσή Εποχή» της clubland. Κομμάτια όπως το "Drifting Away" των Driftwood, το "L’Esperanza" των Airscape ή το remix των Veracocha στο "Ayla" δεν ήταν απλώς επιτυχίες της σειράς. Ήταν οι ύμνοι μιας γενιάς που ήξερε να διασκεδάζει με πάθος, ελευθερία και οδηγό τη μουσική.